Een interactie waarin verlangens en kennis rond de Kromme Rijn samenkomen
Verleggende knopen
- De Kromme Rijn
2026
Onze relatie tot een landschap is vaak niet-talig. Herinneringen, zintuiglijke waarnemingen en ervaringen vormen de manier waarop wij ons tot een plek verhouden.
In Verleggende knopen ga ik samen met Noa Schout in op ons verlangen om perspectieven, ervaringen en kennis rondom een landschap te bundelen.
Met lokaal materiaal brengen we een interactie op gang waarin aandacht ontstaat voor de Kromme Rijn en haar zijrivieren, maar ook voor de relaties tussen mens en omgeving.
Rivieren worden vaak als vanzelfsprekend gezien, terwijl ze van groot belang zijn voor alle vormen van leven. In drie fases geven we in de interactie bij de Kromme Rijn aandacht aan deze rivier en andere wateren waarmee we in contact staan. Verhalen, kennis en verlangens worden gedeeld, met elkaar verbonden en vastgelegd. Waarbij ook de stem van de rivier wordt uitgenodigd.
‘Wat zou het verlangen van de rivier zijn?’
Het werk dat we inzetten in de interactie is geïnspireerd op de Quìpu: een precolumbiaans instrument van koorden en knopen waarin informatie word vastgelegd. Dit schrift is een manier om kennis te bewaren en wordt daarnaast gebruikt om inzichten te krijgen over complexe vraagstukken. De Quìpu word ook wel “sprekende knopen” genoemd.
Lokaal materiaal
Om ons werk in verhouding tot de plek te laten spreken, maakten we touw van riet en gele lis, planten die groeien aan de oevers van de Kromme Rijn. Het twijnen is en proces dat vertraging uitnodigt. Na het plukken, waarbij we soms tot op ons middel in het water stonden, volgt een droogproces van enkele weken tot het materiaal klaar is verwekt te worden. Het touw wordt geweekt, droogt in, verkleurd en toont hiermee de sporen van de tijd.
We geloven dat er kracht te putten is in het bundelen van perspectieven en ervaringen om handelen in en kijken naar het landschap te heroverwegen.
Verleggende knopen zal zich blijven verplaatsen, verbinden en opnieuw vormen. Het wordt gevormd door de mensen die eraan bijdragen:
Iedere handeling laat een nieuw spoor achter binnen een groter collectief geheel.