‘Hoe ziet de toekomst eruit als de natuur rechten zou hebben?’
Het bos dat
van zichzelf is
2024
Een onderzoek naar de verschillende mystieke processen in het bos. Processen waar we weet van hebben, maar die we nog niet volledig begrijpen.
Met als vertaling een installatie van doek en verweven touwen. Waarbij intuïtie en toeval het maakproces leidden.
In samenspel met SUMKAY van
Anneroos van Veen en Noa Schout
Voor dit project haalde ik inspiratie uit het boek ‘Het verborgen leven van Bomen’ van Peter Wohlleben. In het boek worden allerlei onderzoeken aangekaart, waaruit blijkt dat bomen slimmer zijn dan wij mensen lange tijd gedacht hebben.
Zo wordt een mycelium netwerk onder de grond ingezet voor communicatie tussen wortels. Ook weten we inmiddels dat wanneer een moederboom sterft, omliggende bomen daar gevolgen van ervaren en er zijn zelfs onderzoeken die vermoeden dat bomen geheugen hebben.
Een bezoek aan het Bos dat van zichzelf is op Landgoed Zonheuvel, leidde tot gesprekken over hoe we het bos kunnen benaderen als gelijke. Peter Akkerman van de gelijknamige stichting, liet ons hier kennis maken met de wichelroede. Deze zet hij in als tool om te communiceren met het bos.
Deze metalen staafjes worden van oudsher al veel gebruikt door boeren en andere mensen die werken met het land, onder andere om waterbronnen te zoeken. Het werken met een wichelroede zie ik als een mooie manier voor het wakker maken van onze intuïtie en gevoel.
Installatie
Het werk ‘Het bos spreekt voor hen die luistert’ is een uitnodiging om meer open te staan voor die intuïtie en het niet-weten te omarmen. Zoals de nieuwe onderzoeken naar het bos laten blijken, weten we nou eenmaal niet alles. Maar is dat erg?
We doen als mensen ons best ecosystemen en ander leven te begrijpen, we blijven leren, maar er is ook zoveel dat we (nog) niet snappen. Juist dat niet-weten kunnen we zien als uitnodiging onze intuïtie wat meer aan te zetten als het gaat om besluitvorming rondom natuur.
Keuzes zouden er heel anders uitzien als we het rationeel denken wat loslaten en gevoel van verbondenheid en zorgzaamheid een plek aan tafel geven.